Tentoonstelling Hedendaagse Meesters in Moco Museum

Warhols werk verkent roem, geld en herhaling. In deze tentoonstelling laten kunstwerken als Dollar Sign en zeefdrukportretten zien hoe beelden en waarde onafscheidelijk werden binnen een door de media gedreven cultuur, die vorm gaf aan verlangen, consumptie en de moderne beeldtaal.

Banksy plaatst politiek commentaar in bekende scènes. Bij Moco vermengen werken zoals Beanfield en door protest geleide beelden humor met spanning, waarbij autoriteit, openbare ruimte en macht in twijfel worden getrokken door middel van direct herkenbare sjablonen die eerder uitnodigen tot nadenken dan tot antwoorden.

De schilderijen van Basquiat voelen rauw en direct aan. In deze tentoonstelling combineren werken uit de Figure Portfolio tekst, symbolen en gekroonde figuren, waarbij ras, identiteit en macht aan bod komen door middel van gelaagde verwijzingen uit de straatcultuur en de kunstgeschiedenis.

Haring's gedurfde lijnen en bewegende figuren lijken speels, maar dragen duidelijke boodschappen met zich mee. Werken als Retrospect gebruiken ritme, herhaling en kleur om te spreken over activisme, gemeenschap en sociale verantwoordelijkheid in een directe, toegankelijke beeldtaal.

In Kusama's werk staan herhaling en innerlijke werelden centraal. In deze tentoonstelling nodigen netten en terugkerende patronen uit tot langzamer kijken en laten ze zien hoe obsessie, herinnering en emotie een meeslepende visuele ervaring kunnen vormen binnen besloten, reflecterende ruimtes.

KAWS mengt popcultuur met beeldende kunst door middel van bekende personages. In deze tentoonstelling gebruiken werken met gezelschapsfiguren felle kleuren en vormen om eenzaamheid, verbondenheid en emotionele afstand te verkennen onder gepolijste oppervlakken gevormd door consumentenbeelden.

De figuren van STIK gebruiken minimale lijnen om emotie uit te drukken. In deze tentoonstelling laten werken als Little Friend zien hoe een eenvoudige schaal en houding kwetsbaarheid, aanwezigheid en stille menselijke verbondenheid kunnen overbrengen in stedelijke ruimten, die uitnodigen tot stilstaan en empathie.

Sorayama's futuristische sculpturen verkennen technologie en verlangen. In deze tentoonstelling laten werken als Sexy Robot geïdealiseerde vormen zien die met precisie zijn weergegeven en vragen oproepen over aantrekkingskracht, controle en de ongemakkelijke grens tussen fantasie, machines en menselijk verlangen vandaag de dag.